*9ನೇ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಬಂದ್?*
*ಖಾಸಗಿ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸೆಂಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಬಿಗ್ ಶಾಕ್!* ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಬೇಡ... ಆದರೆ ಕಲಿಕೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಸರೆಯನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ!
✍🏻 ದೀಪಲಕ್ಷ್ಮಿ ಭಟ್, ಮಂಗಳೂರು
ಒಂದು ಮಗು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆ, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕ. ಅಂದು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿವರಿಸಿದ ಗಣಿತದ ಪಾಠ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಉತ್ತರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕೀಳರಿಮೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ.
“ಅಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ಗಣಿತ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಟೀಚರ್ ಹೇಳುವಾಗ ಅರ್ಥವಾದ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾನೇ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರಾ?”
ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೂ ಇಂದಿನ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ತಂದೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದೇ ತಡವಾಗಿ.
ಮಗುವಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಪೋಷಕರು ಸಮೀಪದ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರದ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಗುವಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪಾಠ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಬೈಯದೆ, ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಕಲಿಕೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಗುವಿನ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ನಿನ್ನೆ ಗಣಿತದ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದರೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ ಮಗು ಇಂದು ಅದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಓದುತ್ತದೆ.
ಇಂತಹ ಮಗುವಿಗೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಎನ್ನುವುದು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡವೇ? ಅಥವಾ ಆ ಮಗುವಿನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮರಳಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಆಸರೆಯೇ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಂದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಂದೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವು ಖಾಸಗಿ ಟ್ಯೂಷನ್ ಹಾಗೂ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ *‘ಕರ್ನಾಟಕ ಟ್ಯುಟೋರಿಯಲ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಷನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಕೋಚಿಂಗ್ ಸೆಂಟರ್ಸ್ (ನೋಂದಣಿ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ) ನಿಯಮಗಳು–2026’*ರ ಕರಡನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿನ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ವಾಣಿಜ್ಯೀಕರಣವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಆಶಯ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯ ಹಿಂದಿದೆ.
ಈ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು.
ಆದರೆ 15 ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೋಚಿಂಗ್ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ, ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ, ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಲಿಕೆಯ ನೆರವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಾಗಬಾರದು.
ಕೋಚಿಂಗ್ ಒಂದು ಸೇವೆ; ಎಲ್ಲ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನೂ ಒಂದೇ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುವುದು ಸರಿಯೇ?
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ.
ಕೋಚಿಂಗ್ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ವ್ಯಾಪಾರವಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಉದ್ದೇಶ, ಸೂಕ್ತ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಡೆಸಿದರೆ, ಅದು ಮಗುವಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಲ್ಲ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸೇವೆ.
ಇಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಉದ್ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತೀವ್ರ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತವೆ. ರ್ಯಾಂಕ್, ಅಂಕ ಹಾಗೂ ಫಲಿತಾಂಶಗಳಿಗಾಗಿ ನಿರಂತರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅನಗತ್ಯ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.
ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರವೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಅನೇಕ ಸಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಡುವ, ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗಮನ ನೀಡುವ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಬೋಧನೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಮಕ್ಕಳ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅವರ ಕಲಿಕೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ, ಶಿಸ್ತು, ಸಮಯ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಮತೋಲನ ಹಾಗೂ ಒಟ್ಟಾರೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
ಒಂದು ಮಗು ಗಣಿತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಕಲಿಸುವ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾತ್ರ.
ಒಂದು ಮಗು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅದರೊಳಗೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೇಳಲು ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು.
ಇನ್ನೊಂದು ಮಗು ಪದೇಪದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಗದರಿಕೆಯಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚು ತಾಳ್ಮೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರಬಹುದು.
ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನೂ ಕೇವಲ ‘ಕೋಚಿಂಗ್ ಸೆಂಟರ್’ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ?
ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ನೀಡುವ ತೀವ್ರ ತರಬೇತಿ, ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಟ್ಯೂಷನ್ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ — ಇವುಗಳ ಉದ್ದೇಶ, ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವ ಮೊದಲು ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ!
ಒಂದು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತು ಅಥವಾ ನಲವತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಲಿಕೆಯ ವೇಗ, ಆಸಕ್ತಿ, ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹಾಗೂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವರು ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿವರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ವಿಷಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಬಾರಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಉದಾಹರಣೆಗಳು, ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅಥವಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕೊರತೆಯಲ್ಲ. ಕಲಿಕೆಯ ವೈವಿಧ್ಯತೆ.
ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಪಣಾಭಾವದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ನಿಗದಿತ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಅವರ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ನೀಡುವುದು ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ,
ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕಲಿಕೆಯ ನೆರವು ಬೇಕಾಗದಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಂದು ಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆಯೇ?
ಹೌದು ಎಂದಾದರೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೂರಕ ಬೋಧನೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಏಕೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?
ಇಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ಆ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸದೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ?
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವರು ಎಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಬಾರದು.
ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಗವೇ ಅಲ್ಲವೇ?
ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವುದಲ್ಲ.
ಅದು ಮಗುವಿನ ಆಲೋಚನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮನೋಬಲ ಹಾಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೌದು.
ಒಂದು ಮಗು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ಬದಲು, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಅದಕ್ಕೆ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲವೇ?
ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?
ಓದಿದ ವಿಷಯವನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?
ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಆತಂಕದಿಂದ ತಿಳಿದಿರುವ ಉತ್ತರಗಳನ್ನೂ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?
ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಥವಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕೊರತೆ ಅದರ ಕಲಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆಯೇ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕದೆ ಕೇವಲ ಹೆಚ್ಚು ಓದಲು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ಶಿಕ್ಷಣ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಇಂತಹ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದು, ಮಗುವಿನ ಕಲಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವು ಅರ್ಹ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮಗುವಿನ ಕಲಿಕೆಯ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಸೂಕ್ತ ತಜ್ಞರ ನೆರವು ಪಡೆಯಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು.
ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಕ ಮಗುವಿಗೆ ಕೇವಲ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ; ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು, ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಬಾರದು.
ಪೋಷಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ?
ಇಂದಿನ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದೆ.
ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವಷ್ಟು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಲು ಬಯಸಿದರೂ ಸಮಯದ ಅಭಾವದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಹಾಗೂ ಅರೆನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಕನಸಿನಿಂದ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅಂತಹ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪದ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರವು ಕೇವಲ ಅಂಕ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಸ್ಥಳವಲ್ಲ. ಅದು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಮಗುವಿನ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿಯುವಿಕೆ ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಪೋಷಕರು ಸಹಾಯ ಹುಡುಕುವುದು ಸಹಜ.
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.
ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಅಪೂರ್ಣ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಲು ಟ್ಯೂಷನ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸುವುದು ಒಂದು ವಿಚಾರ.
ಮಗುವಿನ ನೈಜ ಕಲಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಒದಗಿಸುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಚಾರ.
ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸೂಕ್ತ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನೆರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವ ಪೋಷಕರ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಮಾತ್ರ ಕಾರಣವೇ?
ಇದು ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಒಂದು ಮಗು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲು ಟ್ಯೂಷನ್ ಒಂದೇ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೋಲಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಪೋಷಕರ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಸಹಪಾಠಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹಾಗೂ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮನೋಭಾವವೂ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಗುವಿಗೆ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವುದೇ ಅದರ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಹೆದರುವ ಮಗು, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಪಡೆದಾಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಅಂತಹ ಮಗುವಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ದೊರೆತರೆ ಅದರ ಆತಂಕ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು.
ಹಾಗಾದರೆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನೀಡುವ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೇ ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಬಹುದೇ?
ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ದಿನವಿಡೀ ಶಾಲೆ, ನಂತರ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೋಚಿಂಗ್, ನಿರಂತರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಿಲ್ಲದ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಳವಳಕಾರಿ.
ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗುವಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ದೊರೆಯುವುದರಿಂದ ಅದರ ಕಲಿಕೆಯ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನೂ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಒತ್ತಡವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒತ್ತಡ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಒತ್ತಡದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ನೆರವಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅಲ್ಲ.
ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳಲ್ಲ; ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ವಿಕಸನವೂ ಹೌದು!
ಇಂದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಂಕಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವೂ ಶೇ. 90 ಅಥವಾ 95 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಗಣಿತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಭಾಷೆ, ಕಲೆ, ಸಂಗೀತ ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುತ್ತದೆ.
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಿತರೂ ಕಲಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಇಂತಹ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ.
ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೇಂದ್ರವು ಮಗುವಿನ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅದರ ಕಲಿಕೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಭಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಬೇಕು. ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಲಿಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೋಲಿಸುವ ಬದಲು ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಸಾಧನೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು.
ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅವಮಾನಿಸುವ ಬದಲು, ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು.
ಅಂಕಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೂ ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕು.
ಮಗುವನ್ನು ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬದುಕಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ.
ಇಂತಹ ಸಮಗ್ರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಹಕರಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ನೀತಿಯೂ ಸರ್ಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು.
ಸಣ್ಣ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಭವಿಷ್ಯವೇನು?
ಈ ಕರಡು ನಿಯಮಗಳ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಆಯಾಮವೆಂದರೆ ಸಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಭವಿಷ್ಯ.
ಅನೇಕ ಗ್ರಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಶುಲ್ಕ ಪಡೆದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರಗಳಿವೆ.
ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಪದವೀಧರರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿವೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗಮನ ನೀಡುತ್ತಿವೆ.
ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೋಚಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹೊರೆ ವಿಧಿಸಿದರೆ ಸಣ್ಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಂಕಷ್ಟ ಎದುರಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.
ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಕೇವಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಡಿಮೆ ಶುಲ್ಕದಲ್ಲಿ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ, ಆ ಸೇವೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೂ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ತಟ್ಟಬಹುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆ, ಬೋಧನೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಾಜಿ ಇರಬಾರದು.
ಆದರೆ ನೋಂದಣಿ ಹಾಗೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗಾತ್ರ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ಬೋಧನೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯ ವಾಸ್ತವಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತಿರಬೇಕು.
ದೊಡ್ಡ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಸಣ್ಣ ಪೂರಕ ಬೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.
ನಿಯಮಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಾರದು.
ನಿಷೇಧಕ್ಕಿಂತ ಸೂಕ್ತ ವರ್ಗೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಉತ್ತಮವಲ್ಲವೇ?
ಸರ್ಕಾರದ ಕರಡು ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಅಂಶಗಳಿವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದು, ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆಳೆಯುವ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದು, ಶುಲ್ಕದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಕಾಪಾಡುವುದು, ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಬೋಧನೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾದ ಕ್ರಮಗಳೇ.
ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಯೋಮಿತಿ ನಿರ್ಬಂಧ ವಿಧಿಸುವುದೇ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ.
ಬದಲಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಮತ್ತು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು.
ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ವಿನಮ್ರ ಮನವಿ
ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಸರ್ಕಾರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅಂತಿಮಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲು ಕೆಳಗಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸುತ್ತೇನೆ.
೧. ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಉದ್ದೇಶದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವರ್ಗೀಕರಣ ಮಾಡಬೇಕು.
ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ತೀವ್ರ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬೋಧಿಸುವ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಅವುಗಳ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು.
೨. 15 ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೂರಕ ಬೋಧನೆ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು.
ಕಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡ ಉಂಟಾಗದಂತೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾದ ತರಗತಿ ಅವಧಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಗೃಹಪಾಠದ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಲಿಕೆಯ ಕೊರತೆ ನೀಗಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಬಂಧ ವಿಧಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.
೩. ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.
ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದು, ಅಂಕಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವುದು, ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಫಲಿತಾಂಶಗಳಿಗಾಗಿ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವುದು ಮುಂತಾದ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಕಲಿಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಬೋಧನಾ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಬೇಕು.
೪. ಮಕ್ಕಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಲಿಕಾ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು.
ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿಯುವಿಕೆ, ಭಾಷಾ ತೊಂದರೆ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಆತಂಕ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕೊರತೆ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಅಥವಾ ಸಮಾಲೋಚನೆಯಂತಹ ವಿಶೇಷ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಹ ವೃತ್ತಿಪರರು ಮಾತ್ರ ಒದಗಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
೫. ಸಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ ನೋಂದಣಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು.
ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸರಳ, ಪಾರದರ್ಶಕ ಹಾಗೂ ಕೈಗೆಟುಕುವ ನೋಂದಣಿ ಮತ್ತು ಅನುಸರಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು.
೬. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಪೂರಕ ಬೋಧನಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು.
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರುತಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಉಚಿತ ಅಥವಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಗುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನೆರವು ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕು.
೭. ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸದಿರುವುದು, ಅವರ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹೇರದಿರುವುದು, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆಟಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು.
೮. ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅಂತಿಮಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು, ಮಕ್ಕಳ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಪೋಷಕರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸಣ್ಣ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ನಡೆಸಬೇಕು.
ಈ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನೆರವನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸೋಣ...
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದ ಮಗು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು ತಪ್ಪೇ?
ಮಗುವಿನ ಕಲಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಅನಗತ್ಯ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡವೇ?
ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಪಡೆದ ಕಾರಣ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಗುವಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವುದು ಅದರ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ?
ಒಂದು ಮಗು ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ಕೇಳಲು ಹಿಂಜರಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ, ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಾವು ತಪ್ಪೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೇ?
ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ...
ಮಗುವಿಗೆ ಕಲಿಕೆಯ ನೆರವು ಬೇಕಾಗಿರುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ, ಆ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ವಯಸ್ಸು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬೇಕೇ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕದೆ ಕೇವಲ ವಯಸ್ಸಿನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕು, ಯಾವುದು ಬೇಡ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯೀಕರಿಸಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿನ ಅಗತ್ಯವೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ತವಾದ ಕಲಿಕೆಯ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಾಗಿದೆ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು...
ಮಕ್ಕಳ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಬೇಡ.
ಅಂಕಗಳಿಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಬೇಡ.
ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೇವಲ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಲಾಭದ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕಡಿವಾಣ ಅಗತ್ಯ.
ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೈಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅದರ ಭಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಸೇವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಒಂದು ಕಡೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅತಿಯಾದ ಕೋಚಿಂಗ್ ಒತ್ತಡದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.
ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನೆರವಿನ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಅವಕಾಶದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಈ ಎರಡೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸಮತೋಲನದಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದೇ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯ ಲಕ್ಷಣ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಬೇಕೇ ಬೇಡವೇ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಯಾವ ಮಗುವಿಗೆ, ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ರೀತಿಯ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನೆರವು ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಸರ್ಕಾರವು ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಹೆಸರಿನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವುಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಸೇವೆಯ ಸ್ವರೂಪ, ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಬೇಕು.
ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶವಿರಬೇಕು.
ಯಾವ ಮಗುವೂ ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದ ಕಾರಣ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ನರಳಬಾರದು.
ಯಾವ ಪೋಷಕರೂ ತಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಕಲಿಕೆಯ ನೆರವು ದೊರಕಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಬಾರದು.
ಯಾವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯೂ ನಿಜವಾದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸೇವೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅನಗತ್ಯ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬಾರದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅಂತಿಮಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲು, ಮಕ್ಕಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಲಿಕಾ ಅಗತ್ಯಗಳು, ಪೋಷಕರ ವಾಸ್ತವಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪೂರಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಪೂರಕ ಬೋಧನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅವರ ಕಲಿಕೆಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ನಿಯಮಗಳು ಬೇಕು; ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಲ್ಲ.
ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ಕೋಚಿಂಗ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸೋಣ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿರುವ ಕಲಿಕೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸದಿರೋಣ.
ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿಯಂತ್ರಣವಿರಲಿ... ಆದರೆ ಕಲಿಕೆಗೆ ನಿರ್ಬಂಧವಿರದಿರಲಿ!
✍🏻 ದೀಪಲಕ್ಷ್ಮಿ ಭಟ್
ಮಂಗಳೂರು
